jan

14

Maasmechelen B - Heren A: 79 - 46

Ingezonden door: Gerry Henraat

Sportcomplex De Helix. Géén 3 meter sneeuw vandaag zoals in het Oostenrijks hooggebergte, maar in de miezerige donkerte op pad voor dit nieuwe treffen. Erg benieuwd met welk team we vandáág onze tegenstander zouden gaan bekampen, want hadden we vorige week (g)een nieuwe succesformule ontdekt ? Maar het beschikbaar legertje soldaten wijzigt van week tot week, “En daar zal je het moeten mee doen !”, zou de Nederlandse Reizende Rechter dan verklaren. Poor Johnny-boy !

Als er één regel in dit balspelletje geldt, is het wel deze : “The ball has to fall !”.  Je hebt zo van die weken dat alles lukt, van “behind-the-back-passes”  tot “dunk- met- dubbele-schroef-achterwaarts”, maar er zijn ook zaterdagen dat de oranje hoepel blijkbaar een maatje te klein lijkt, alsof door de jaarlijkse schilderbeurt zijn doormeter beduidend is geslonken, en je meer trillend metaal te horen krijgt dan nettengeruis. Laat nu vandaag zo een dag zijn, waarop we ons in een casino wanen, en de croupier de ganse nacht lang -tot vervelens toe- roept : “Rien ne va plus!”.

Quarter 1, en Kenny zet ons meteen op het verkeerde been : met een bom na amper 1 minuut wekt hij de illusie dat we aan het succeskleedje van vorige week een sleep zullen breien. Niet dus, want ene Koç (nr 14) evenaart meteen deze score en daarna wordt het 39 minuten lang achtervolgertje spelen : soms zien we de koploper nog in de verte, soms is hij al om het hoekje (van de feuille) en buiten schot. Van “schot” gesproken : vandaag kennen we een off-day. Uit de 3 bommen die we uiteindelijk wisten te droppen, begrijpt de lezer wel dat bij de afstandsschoten het vizier vastgeroest bleek, en uit de magere eindscore van 46 puntjes kan zelfs een leek afleiden dat er ook aan/onder/ vóór de ring niet veel te bejubelen viel.  “The ball wouldn’t fall at all …” zeg maar, en zulks kan zelfs het beste team uit de Euromillions Basketball League overkomen. Het eerste quarter werd de schade nog beperkt tot 19-13.

In de tweede spelschuif zou het Rood-Witte Maasmechelen pas zijn kunstjes vertonen. Hun negen 30-plussers liefkozen al meer dan 20 jaar het oranje leder, en dat blijkt natuurlijk uit hun spel. Passes met de nodige pit, een voorbeeldig positiespel en een grote schietvaardigheid : in het totaal 8 voltreffers van buiten de halve cirkel, en iedereen op het scoreblad.  Na een 25-10 quarter moesten we aan de koffie bij 44-23cijfers.

Na de pauze trad er een zekere stagnatie op. Maasmechelen kwam wat moeilijker tot scoren en ons bezoekend achttal kwam weer in de wedstrijd. De verdediging werd aan beide zijden opgevoerd, zelfs wat stevig vanwege de Maaslanders : zij hadden in lengte en fysiek een streepje voor, en verijdelden veel scores door “verstoring”. Raf en Emre zullen het geweten hebben: aan verzorging toe ! De 12-12 cijfers wijzigden niets aan de voorsprong : 56-35.

In de finale ging het er weer wat doeltreffender aan toe : de rode rakkers vonden met meer gemak de ring, wisten 3 bommen te droppen en ons in de laatste minuten de genadesteek toe te brengen met tal van treffers. Na een 23-11 quarter tekenden de referees voor akkoord onder de 79-46eindscore. 

Moraal van het verhaal ? Uit het samenspel van deze ervaren Maasmechelaars bleek hoe ver je geraakt met opgebouwde routines, het eindeloos inoefenen van je shot, kameraadschap binnen de rangen : er werd wat afgelachen op hun spelersbank, want “fun” staat er blijkbaar hoog in het vaandel. Nog steeds blijft de deelname aan de trainingen – lees : de afwezigheid op de trainingen – het grote struikelblok voor coach en international Johnny. Routine is immers het product van eindeloos instuderen, en daar komt deze spelersgroep steeds minder aan toe.

Nieuwe vraagtekens na het succesverhaal van vorig weekend : neemt men al vrede met de rode lantaarn ?

Quarters :  19-13   25-10   12-12  23-11

Scores :  Wim 8, Jonas 10, Ruben 4, Kenny 8, Raf 9, Emre 3, Marnik 2, Marnic 2.

Ludo Grouwels