nov

26

Genk A - Heren A: 77 - 68

Ingezonden door: Gerry Henraat

Zondagnamiddagen zijn soms moeilijk. Niet voor Mathieu van der Poel, want die glijdt dan om 15 u op zijn fiets om rond  16 u op een schavotje te kruipen en naar “Het Wilhelmus” te luisteren. Zo eenvoudig kan het leven zijn! Niet voor Penningmeesters, die een hartverscheurende keuze moeten maken tussen het nationale Limburg United, het provinciale Heren A-team of de Landelijke Dames A. Hasselt ? Genk ? Zonhoven ?

Missen is menselijk, en hij koos voor de Rode Lantaarn uit 2° Provinciale.

Hoe ze op deze staartpositie beland zijn, zouden ze immers vandaag nog eens ten voete uit demonstreren. Als sparringpartner kregen ze een Genk voorgeschoteld, dat dusdanig met kansen morste, dat zelfs ons Heren B-elftal niet met zekerheid in het zand - lees : parket – zou bijten. In het eerste quarter toonde Benjamin zich de revelatie van deze schitterende sporttempel, en bracht met niet minder dan 12 punten onze Witte Raven, vandaag in hun reservepakje dus, naar een niet onverdienstelijke 16-18. Doch bij de Blauwtjes van Genk noteerden we een haast gelijkaardig vertoon van nummertje 7, Martin Killian, die met 10 punten Genk zowat langszij had gehouden.

Schuifje 2, en plots bleek Martijn niet meer te stoppen : met niet minder dan 14 punten uit strafworpen, runs, veldscores en bommen liet hij zijn bezoekersploeg uitlopen tot een 0-10 voorsprong, doch die werd nog voor de “Grote Bananenpauze” fijntjes gereduceerd tot 33-37cijfers, via 3 opeenvolgende tegenscores. Was de ommekeer ingezet door de mijnjongens, die overigens met 4 ex-Zonhovenaars aantraden ?

Over de derde spelperiode kunnen – en willen – we kort zijn. Thans werd Dries Paulissen (nr 15) opgevoerd, en deze stevige jongen kon maar moeilijk gestopt bij een rush naar de oranje hoepel. Ook onze eigenste coach Ruben, thans in de vijandelijke linies geposteerd, liet niet na zijn afstandsshot te demonstreren, en de al eerder geschilderde Killian deed meer dan zijn duit in het netje. Plots een 29-12 quarter aan de broek, en geen coach die eraan dacht de oprukkende vijand ook maar even de adem af te snijden met een time-out en herschikking van zijn troepen. Gemompel op de publieksbanken bij zoveel improvisatie, en een 62-49als uitgangspunt voor “the fourth period”.

De commotie werd zo groot dat uw ijverige verslaggever niet eens de nieuwste scores wist te noteren, doch bij het ontwaken bleken onze White Boys toch weer wat punten te sprokkelen : Wim, Martijn, Senne, Raf, Benjamin en naar het einde toe Beau, beenden nog bij tot een hoopgevende 74-68, doch in the money time was daar weer truck Paulissen, die het doorkijkbord succesvol bestormde en de 77-68eindcijfers vastlegde. 

Het was scorekeeper Paul Cuyvers die er ons na afloop op attendeerde dat we uiteindelijk drie van de 4 quarters op ons conto schreven, en dat enkel het rampzalige derde speldeel ons pijnlijk op achterstand had gezet. Wij vonden evenwel weinig troost in deze bewering, want wie de hele wedstrijd overschouwde, had meer oog voor een resem tekortkomingen, beginnend met een duidelijk gebrek aan inzet, traagheid in de transitie, onnauwkeurigheid in de afwerking en vaak vér te zoeken spelsystemen. 

“Jantje kan echt veel beter !” schreef mijn vader zaliger dan onder het schoolrapport. Toen mocht nog billenkoek !

Quarters :  16-18   17-19   29-12  15-19

Scores : Senne 3, Beau 12, Martijn 22, Wim 6, Jonas  P. 4, Benjamin  16, Lars, Raf 2, Emre , Marnik 3.

Ludo Grouwels