sep

11

Maaseik A - Heren A: 106 - 52

Ingezonden door: Gerry Henraat
Season has started ! En dat betekent weer even wennen voor iedereen en aaniedereen. Gewapend met een wedstrijdblad zonder spelersnamen trok schrijver dezes op deze late vrijdagavond - zeg maar : na sluitingstijd - nog snel naar het verre Maaseik. Onvoorbereid ditmaal, grif toegegeven, en toen achteraf ook nog de website bacma.be bleek gehackt, kwam een gedegen rapportering al helemaal in het gedrang. Zelfs geen “feuille” versierd …

Via het doolhof aan gangetjes, bereikte hij uiteindelijk het bedoelde sportveld, dat evenwel deels stond overspannen met volleybalnetten. Gelijktijdig dus een volleywedstrijd, 3 x luidruchtiger dan onze ringenwerpers. Amper een handvol supporters op de noodtribunes achter de beide spelersbanken, want onze Red Devils gaven gelijktijdig Schotland partij. 

Een blik op het spelersaanbod, en de uitslag kon al worden voorspeld : Bacma trad aan met beduidend oudere, grotere en meer ervaren spelers, wat zich straks voorzeker zou vertalen.  “Tom Van Camp !” , werd er bovendien gefluisterd, en dan hebben we het over een meterslange 41-jarige atleet, die zijn sporen verdiende bij het St-Truidense STBB, bij Bree, bij Lommel, en tenslotte, na zijn “afscheid”, bij het Maaseikse Bacma : alle Reeksen doorzwommen tot en met  1° Nationale bij Kampioenenploeg Bree van weleer, en daarna stapsgewijze weer “neergedaald”. Ook zijn medespelers getuigden van aardig-wat-basket-achter-de-kiezen …

En daar stond ze  dan, onze blauwe garde, met bovendien een erg onvolledig team (8 stuks) waarvan 4 fonkelnieuwe spelers, aan de vooravond van een erg ongelijke strijd. 5 Minuten lang deelden ze mee de lakens uit, doch dan sputterde de motor, tot we een 37-10noteerden einde Quarter 1. Er werd al wat tegen het leeggoed getrapt, en zenuwachtig met de sporttassen geschoven, want de frustratie groeide : dit was onbegonnen werk !

Met nieuwe moed werd het tweede speldeel aangevat, en jawel, daar kwamen opnieuw de scores. Maar dan kwam genoemde Tom in actie : wie remde deze boomlange ervaren speler af, trefzeker als geen ander? Onder de korf met haakballetjes, vanop afstand met een puntgaaf shot. Een stormram bovendien! Met 57-23cijfers konden we naar de bovenverdieping voor een koffietje, dat we onder tongverbranding moesten ledigen want Time 3 kwam er al aan.

Thans noteerden we een glansrol voor hun nummer 10, een jongen die je écht geen ruimte mocht gunnen, want hij vond de ring zelfs met dichtgeknepen ogen. Bommetje hier en bommetje daar, en we keken tegen  81-35 cijfers aan.

Maar ook de Zonhovenaars deden weer mee, konden met regelmaat Raf, redder des vaderlands, onder het net in balbezit brengen, en dat resulteerde in 8 punten op rij, weliswaar onderbroken door enig vijandelijk vuur. Ook Wim en Benjamin isten nog aan de Maaseikse aandacht te ontsnappen, en dikten aan tot 106-54, waarna de eindseconden sportief werden “uitgekaatst” door de oppermachtige Knapkoekers.

“En wat hebben we vandaag geleerd ?” zou TV-kok Huysentruyt dan vragen. Wel Piet, dat je tóch een flinke partij neerzet wanneer je tegen dit Maaseik elk quarter opnieuwmeer dan 10 punten kan scoren. En dat je met 4 nieuwkomers op 8 spelers eveneens enig rendement kan tentoonspreiden. En dat er bij deze aanwinsten behoorlijk wat talent zit, dat zich straks in teamverband wel zal weten te ontwikkelen : bommenwerpers, snelle penetranten, “behind the back pass” suppliers, wat postuur en enige lengte . “Un peu de tout”, zeggen ze in het Frans van Molière.

Bedenking : wanneer straks de andere spelershelft het team vervoegt, zou ik geen selectieheer willen zijn ...

Scores : Emre ;  Benjamin 13;  Wim 10;  Steff 4; Lars;  Kenny;  Raf 21 ; Marnik 4.   

Ludo Grouwels